Kun je jezelf kort voorstellen en vertellen wat je doet?
Ik ben Kirsten, 28 jaar en ik werk als kinderpsycholoog bij de specialistische GGZ, met kinderen tussen de 4 en 18 jaar. Daarvoor heb ik als leerkracht gewerkt. Verder vind ik het fijn om te wandelen en te fitnessen en ik woon samen met mijn vriend.
Als je terugkijkt naar het moment vóór je aan het traject begon, wat voelde je toen en waar zat de grootste frustratie of twijfel?
Voordat ik aan het traject begon had ik heel veel klachten. De tijd voor mijn menstruatie was ontzettend zwaar door PMS-klachten, depressieve buien, vermoeidheid en vaak hoofdpijn. Mijn cyclus was heel onregelmatig, soms zaten er wel drie maanden tussen. Daar bovenop had ik heel veel darmklachten. Ik was zo gefrustreerd en onzeker, met een heel laag zelfbeeld. Ik had al zoveel geprobeerd en was zo streng voor mezelf, er moest echt wat gebeuren.
“Niemand legde ooit de connectie met PMOS (PCOS), met mijn menstruatie en mijn darmklachten. Daar was nooit aandacht voor.”
Welke signalen gaf je lichaam je? En wat was het moment dat je dacht: dit kan zo niet langer?
Als je elke dag last hebt van buikpijn, stemmingswisselingen, bij elk dingetje wat je eet bang bent om weer klachten te krijgen, vermoeid bent en inslaapproblemen hebt, ook ’s nachts wakker van de pijn, dan houdt het op. Ik was zo gefrustreerd en onzeker. Ik had een heel laag zelfbeeld en voor elk etentje, elke verjaardag, elk moment dat met eten te maken had, voelde ik angst en spanning. Mijn cyclus was er ook gewoon niet meer, en dat maakt je zo onzeker en hulpeloos.
Wat had je al geprobeerd om je beter te voelen? En wat miste je daarin?
Ik had al heel veel geprobeerd: ortomoleculaire therapeuten, werken aan mijn relatie met voeding, een FODMAP-dieet waarbij ik heel veel dingen moest elimineren. Op een gegeven moment durfde ik niks meer te eten, alleen droge crackers, rijst en kippengroenten. Ik ben ook naar een psycholoog gegaan voor het mentale stuk. Maar de klachten bleven.
Wat ik altijd miste, was de connectie. Niemand legde ooit de link tussen PMOS(PCOS), mijn menstruatie en mijn darmklachten. Daar was nooit aandacht voor. Ik probeerde alles wat er op mijn pad kwam, maar het waren altijd losse stukjes.
Wat sprak je aan in de aanpak van Eva, waardoor je besloot om samen te werken?
Ik volgde Eva al een tijdje op Instagram en ontving haar wekelijkse mails. Ze maakte een post over PMOS( PCOS) en de connectie met de darmen en wat het ook betekent voor PMS, precies wat ik had. Ik dacht, die connectie waar niemand het ooit over heeft, die maakt zij wel. Er was ook geen quick fix uit een boekje, het moest echt op maat voor mij. Juist omdat ik PMOS (PCOS) heb, PMS-klachten en darmproblemen, wist ik dat een individuele aanpak nodig was.
Was er iets dat je spannend vond aan coaching? En hoe veranderde dat tijdens het traject?
In het begin was ik heel teruggetrokken en durfde ik niet echt kwetsbaar te zijn. Ik wilde voor de quick fix gaan, lekker beginnen met darmen en cyclus en binnen drie maanden klaar. Ik had ook heel veel weerstand om alles opnieuw om te gooien. Ik wilde die angst voor voeding niet meer.
Maar al snel gingen we over op het mentale stuk, en dat bleek het belangrijkste te zijn, hoe ik in mijn vel zat, hoe ik met mijn zelfbeeld en onzekerheid omging. Eva volgde echt mijn tempo en was heel begripvol, dat hielp enorm om me open te stellen.
Welke gewoonte, overtuiging of patroon moest je echt doorbreken om verder te komen?
Die hoge lat, die moest echt naar beneden. Ik vind het heel moeilijk om rekening te houden met wat anderen vinden en wat anderen van me nodig hebben. Nee zeggen, grenzen aangeven, dat zijn dingen die ik moest leren. Ik kan nu een appje sturen met ‘ik reageer later op je bericht’ en dat geeft zoveel ruimte en rust.
Ook mijn sport en sociale leven ben ik cyclisch gaan afstemmen. In de luteale fase plan ik minder af, ga ik wat minder met mensen om die mijn energie kosten, en bewaar ik de moeilijke gesprekken voor na de menstruatie. Dat helpt echt.
“De grootste is dat ik weer een regelmatige cyclus heb. Ik heb gewoon weer mijn cyclus terug.”
Wat is er concreet veranderd, fysiek, mentaal of emotioneel?
De grootste verandering is dat ik weer een regelmatige cyclus heb. Ik heb mijn cyclus terug en ik heb veel minder PMS-klachten. Daar ben ik echt heel blij mee.
Mijn darmklachten zijn ook veel minder. De spanning met eten is er echt af. Ik sport drie keer per week en dat voelt goed, de drang om elke dag te sporten is weg. Mentaal heb ik geleerd dat emoties mogen komen en gaan. Ik ben veel minder streng voor mezelf. Ik sta niet meer dagelijks op de weegschaal, kijk nauwelijks nog kritisch naar mijn lichaam in de spiegel en ik merk dat ik mezelf niet meer verdoof met prikkels. Ik ben meer aan het voelen en dat mag er zijn.
Hoe zorg je nu anders voor jezelf of maak je keuzes op een andere manier?
Ik leef nu veel meer volgens mijn cyclus. Ik houd bij welke fase ik in zit, welke klachten er zijn en wat ik nodig heb. Ik sport anders, meer herhalingen, minder gewicht in de luteale fase. Ik heb een cyclus-kalender hangen waarop ik letterlijk opschrijf wat ik nodig heb, ook zodat mijn vriend weet waar hij aan toe is. Dat helpt enorm in onze communicatie.
Ik zeg vaker nee, ik geef grenzen aan en ik kies echt voor mezelf. Ik ben niet meer de hele dag bezig met wat anderen vinden.
Hoe heeft het traject jouw relatie met je lichaam veranderd?
Ik begrijp mijn lichaam nu. Ik begrijp mijn klachten, ik begrijp waar het vandaan komt en hoe ik ermee om moet gaan. In plaats van denken ‘wat is er mis met mij?’ weet ik nu het gaat wel weer over, het komt wel goed. Dat vertrouwen in mijn lichaam had ik heel lang kwijt.
Ik heb de weegschaal weggedaan. Ik kijk bijna niet meer kritisch naar mijn lichaam in de spiegel. Ik ben veel liever voor mezelf. Leven zonder dagelijkse ongemakken en pijn geeft echt verlichting.
Hoe heb je de begeleiding van Eva ervaren tijdens het traject?
Super fijn. Als er iemand niet oordeelt, ben Eva het. Ze zag hoe kritisch en hoe streng ik was voor mezelf en heeft me leren afremmen. Ze volgde echt mijn tempo en was heel begripvol. Als ik een moment had dat ik het even niet meer wist, mocht ik haar appen, ze reageerde heel snel en heel uitgebreid, ook in de tijd dat het wat minder goed met me ging.
Ze is heel betrokken en lief, maar ze kan ook zeker een spiegel voorhouden. Ze liet me zonder oordeel zien: dit is jouw patroon. Niet door nog kritischer te zijn op mezelf, maar door te kijken waar ik wél invloed op heb. De wekelijkse reflectiemomenten vond ik ook heel fijn, ik werd gedwongen om ook positief te kijken, iets wat ik van nature snel vergeet.
Wat had je nooit verwacht dat je nu wel doet, voelt of durft?
Mijn relatie met voeding loslaten. Ik ben al tien jaar met mijn lichaam, afvallen, diëten, sporten en bewegen bezig. Nu denk ik amper na over wat ik eet. Als het een verjaardag is, ben ik niet meer bang. Niet meer gespannen.
En in het stukje zelfbeeld: dat constante ‘het moet beter, het moet anders, ik ben niet goed genoeg’, dat heb ik zo kunnen loslaten. Ik kies nu voor mezelf. Ik ben niet verantwoordelijk voor andermans geluk of mening. Ik zeg mezelf er niet meer weg en ik ga ook niet meer door mijn grens. Soms weet ik gewoon: het is even op, het is even klaar, morgen weer een dag.
“Leven zonder dagelijkse ongemakken en pijn geeft echt verlichting.”
Wat zou je willen zeggen tegen vrouwen die zich herkennen in jouw verhaal?
Stop met het aanpakken van de symptomen, ga aan de slag met de oorzaak. Je lichaam, je geest, je darmen en alles daarbij staan echt in verbinding met elkaar. We pakken losse stukjes aan, maar het is eigenlijk gewoon niet los te koppelen.
Als je de diagnose PMOS (PCOS) krijgt, is dat niet het einde van het verhaal. Het maakt je zo onzeker. Het laat je zo gefrustreerd en hulpeloos voelen. Je cyclus is het belangrijkste vitale teken van een vrouw. Als het er niet is, maak je je zorgen en terecht. Je kunt er iets aan doen met voeding, leefstijl en beweging. Je kunt leren leven volgens je cyclus en je voelt je daar zoveel beter bij.
Ga aan de slag met de kern. Leer je eigen gebruiksaanwijzing kennen. En weet, alles gaat met vallen en opstaan. Je hoeft er nog niet te zijn. Maar leven zonder dagelijkse ongemakken en pijn, dat geeft echt verlichting.
Wil jij leren begrijpen hoe je lichaam werkt en wat het nodig heeft?
“Kom maar terug als je een kinderwens hebt.” Als dit herkenbaar klinkt, wil ik je laten weten, er zijn andere wegen. Een PMOS- diagnose is geen eindpunt. Er is meer mogelijk dan je misschien te horen hebt gekregen. Met de juiste aanpak op het gebied van voeding, leefstijl en jouw cyclus kun je je klachten aanpakken zonder pil, zonder wachten.
Ontdek wat er voor jou mogelijk is in een vrijblijvende Women’s Health Scan. Zie ik je daar?
