Kun je jezelf kort voorstellen en vertellen wat je doet?
Ik ben Milou, 39 jaar, ik woon samen met mijn man en twee kinderen van vijf en zeven in de omgeving van Rotterdam. In het dagelijks leven werk ik als kwaliteitsadviseur binnen het sociaal domein, met als specialisatie de Jeugdwet. Daar ligt echt mijn hart. Maar naast wat ik doe, ben ik in de afgelopen twee jaar ook veel dichterbij gekomen bij wie ik echt ben.
Wat was je beginsituatie en waar liep je tegenaan?
Ik volgde Eva al langere tijd op Instagram, met al haar interessante posts en uitleg over vrouwelijke energie en hormonen. En mijn hormonen waren behoorlijk uit balans, dat dacht ik althans. Ik had net twee kinderen gekregen en voelde me gewoon niet top.
Ik was gestart met anticonceptie, maar volgens mijn man veranderde ik langzaam in een kleine heks. Toen dacht ik: oké, dit is niet de bedoeling. Hier moet ik écht wat mee.
Ik had hele heftige menstruaties. Die week kon ik eigenlijk niks, niet werken, geen sociaal leven, niks. Ik had veel last van mood swings. Ik was snel gefrustreerd. Met twee kleine kinderen, een man die onregelmatig werkt… ik was gewoon de balans totaal kwijt. Alles stond op z’n kop, en die trein denderde maar door. Ik hobbelde erachteraan.
Ik zat niet lekker in mijn vel, en ik dacht als ik zo doorga, dan houd ik het niet vol. En dan ben ik ook geen leuke moeder. En dat was niet hoe ik het voor me zag.
Waar belemmerden de klachten je het meest in?
Ik was thuis gewoon niet echt de gezelligste. Het sloopt je. Het beïnvloedt je werk, je relatie, je moederrol. Ik wilde een leuk, warm gezinsleven. Maar ik vond het vooral heel zwaar.
Ik pleaste veel, ook op werk. Als er druk werd gelegd, zei ik gewoon ja. Omdat ik dacht dat het niet anders kon. Ik durfde geen ruimte te nemen.
Ik wist ergens wel: er is iets dat dit beter kan maken. Er is een weg om weer meer mezelf terug te vinden. En dat is gelukt. Het heeft even geduurd, maar het is gelukt.
Wat had je al geprobeerd voordat je besloot om coaching te volgen, en waarom werkte dat niet voor jou?
Ik had al van alles geprobeerd. Gezondere voeding, meer bewegen, supplementen… maar alles voelde als een quick fix. Of als iets dat ik mezelf oplegde. En als het dan niet lukte, was de teleurstelling enorm. De echte verandering bleef uit, omdat ik niet bij de kern kwam. Ik dacht dat ik een voedingsplan nodig ha, maar het bleek iets heel anders te zijn. Achteraf weet ik, ik zocht vooral naar controle. Maar het werkte niet, omdat ik de oorzaak niet begreep. Het was weer een teleurstelling. Ik dacht, stel je voor dat het weer niet lukt, dan faal ik opnieuw.
Wat gaf voor jou de doorslag om met mij samen te werken?
Ik weet nog dat jij zei: “Zullen we gewoon eens bellen? Volgens mij speelt er meer.” En dat was ook zo. Ik was zenuwachtig, twijfelde of dit wel iets voor mij was. Maar je gaf me inzicht. Niet vanuit druk, maar vanuit zachtheid. Je trok me niet over een streep, maar liet me zelf zien dat ik die mocht nemen.
Welke bezwaren had je van tevoren en hoe zijn deze weggenomen?
Mijn grootste bezwaar zat in mezelf: wat als ik het niet volhoud? Wat als ik mezelf weer teleurstel? Ik wilde van die zwangerschapskilo’s af, maar was bang dat het weer niet zou lukken. Ik wilde gewoon weer lekkerder in mijn vel zitten en wat zwangerschapskilo’s kwijtraken. Maar door het traject ontdekte ik dat er zoveel meer speelde. Die focus op afvallen kon ik langzaam loslaten. De echte winst zat in de laag eronder. Die angst mocht er zijn. En langzaam verdween hij ook, omdat ik merkte dat het niet draaide om perfectie, maar om mezelf begrijpen.
Welke uitdagingen kwam je tegen tijdens het traject en hoe ging je daarmee om?
Grenzen stellen. Tijd nemen voor mezelf. Sporten inplannen. Het waren allemaal dingen die ik graag wilde, maar niet deed. Ik bleef maar doorgaan en gaf iedereen prioriteit behalve mezelf.
Ook het uitspreken van mijn behoeftes vond ik moeilijk. Maar door de opdrachten en gesprekken met Eva kreeg ik inzicht in die patronen. En telkens als ik dacht: “ik heb hier geen zin in,” stelde ze de juiste vraag: “waarom niet?” Vaak bleek dat het te dichtbij kwam en juist daar zat mijn groei.
En ook op werk ging ik dat anders doen. Ik durfde vaker “nee” te zeggen, ook als iemand dat niet leuk vond. En dat is nog steeds niet altijd makkelijk, maar het lukt me nu wel.
“Thuis is het gezelliger, rustiger, liefdevoller doordat ik ben veranderd.”
Wat heb je toen anders gedaan?
Ik ben momenten voor mezelf gaan inplannen. Ik begon met sporten, eerst met tegenzin, maar inmiddels met plezier. Ik leerde mijn energielekken herkennen, en dat ik niet iedereen tevreden hoef te houden. “Is het teleurstellen als je voor jezelf kiest?” Die vraag blijft hangen. Want het antwoord is: nee. Ik kies nu bewust. En dat geeft ruimte. Ik leerde nee zeggen is niet egoïstisch. Het is zelfzorg en dat inzicht gaf rust.
“Mijn menstruatie duurde eerst een week, nu nog maar drie dagen.”
Welke concrete resultaten heb je behaald sinds het volgen van het traject?
Waar ik mijn hele leven heftige menstruaties had en soms een week lang niets kon, heb ik nu nog maar drie dagen milde klachten. Daarna kan ik gewoon weer mijn dingen doen.
Mijn huid is beter, mijn haaruitval is gestopt, mijn darmen werken beter. Ik voel weer rust in mijn lijf.
Ik sport nu twee tot drie keer per week, iets waarvan ik echt dacht: dat gaat me nooit meer lukken.
Thuis is het gezelliger, de communicatie is zachter, er is meer rust. Omdat ik anders ben gaan staan.
En ik weet: als er een fase komt waarin het weer minder gaat, dan weet ik aan welke knoppen ik kan draaien. Die kennis is zo waardevol.
Hoe heb je de coaching van Eva ervaren tijdens het traject?
Eva’s begeleiding is warm, scherp, en betrokken. Ze laat je zelf ontdekken, maar laat je niet zwemmen. Wat voor mij echt werkte, was hoe je mij telkens een spiegel voorhield. Niet dwingend, maar wel helder. Je stelde de vragen die ik zelf niet durfde te stellen. De familieopstelling die we deden was een kantelpunt voor mij. Alles mocht er zijn. Niets was raar. Ze voelde aan wanneer ik iets uit de weg ging, en begeleidde me zacht maar doortastend. Zonder oordeel. Dat heeft me geholpen om echt naar mezelf te durven kijken.
“Ik weet nu welke knoppen ik kan draaien als ik uit balans raak.”
Waar ben je zelf het meest trots op na ons traject?
Dat ik mijn grenzen nu durf uit te spreken. En dat ik mezelf daarin niet meer afwijs. Dat ik voor mezelf kan gaan staan, ook als het ongemakkelijk is. Vroeger zou ik me aanpassen om de ander tevreden te houden. Nu durf ik te zeggen: “Dit wil ik niet.” En dat verandert alles, voor mezelf en voor de mensen om me heen. Ik weet beter wat ik nodig heb.
“Mijn grootste winst? Liefde voelen naar mezelf toe.”
Wat zou je willen zeggen tegen vrouwen die zich herkennen in jouw verhaal?
Wacht niet tot je lichaam je dwingt om te stoppen. Als je voelt: ik wil wel, maar het lukt me niet, weet dan dat je niet faalt. Je hebt gewoon een andere manier nodig. En Eva kan je daarbij helpen. Eva heeft me geholpen om te vertragen, te voelen en te kiezen. Het begint bij jezelf.
Dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst, mezelf iets gunnen wat ik iedereen om me heen wel gaf.
De trein mag stilstaan. Jij mag kiezen voor rust, inzicht en jezelf. Maar het begint wel bij jezelf. En je moet het jezelf ook gunnen. Dat was voor mij de grootste drempel, maar uiteindelijk ook de sleutel.
En ik hoop dat ik dit ook kan doorgeven aan mijn dochter. Mijn moeder stuurde me, met de beste bedoelingen, naar de huisarts voor de pil. Maar ik wil mijn dochter iets anders meegeven. Dat ze haar lijf leert begrijpen en dat het niet raar is als je last hebt. En dat je keuzes mag maken die bij jou passen.
