Kun je jezelf kort voorstellen en vertellen wat je doet?
Ik ben Hanneke, 44 jaar, moeder van twee kinderen en van een bonusdochter. Ik heb een eigen onderneming genaamd Mandala Travel. Wij zijn een reis- en organisatiebureau gespecialiseerd in leiderschapstrajecten voor bewuste ondernemers en leiders. Dat doen we vooral met de natuur als basis, met liefde in de bergen. We werken samen met facilitators en adviesbureaus die verantwoordelijk zijn voor de inhoudelijke invulling van het programma. En daarnaast organiseer ik ook reizen voor particulieren, met eigenlijk dezelfde basis: vertragen en verbinden met elkaar, in de natuur.
Wat was je beginsituatie en waar liep je tegenaan?
Dat waren er best veel. Als ik terugkijk, dan denk ik: ik kan best wel een lijstje opnoemen. Maar wat ik daaruit wil lichten, zijn vooral de schommelingen in mijn hormonen. Ik merkte in mijn cyclus dat ik gedurende de maand enorme pieken kon hebben, waarin ik me echt op top of the world voelde, maar aan de andere kant ook enorme dieptepunten ervaarde.
Vooral in de week voor mijn menstruatie waren de klachten op z’n slechtst. Dan had ik veel hoofdpijn, een opgeblazen buik, pijnlijke borsten, een wollig hoofd. Allemaal dingen waarvan ik altijd dacht, dat hoort erbij. Dat is nu eenmaal zo. Maar ik merkte de laatste jaren dat het verschil steeds groter werd. De pieken werden hoger, maar de dalen ook steeds dieper.
De afgelopen winters waren zwaar en het kreeg echt kenmerken van een winterdepressie. En dat was voor mij de reden om te denken met alles bij elkaar, dit moet anders. Ik merkte dat ik het gewoon niet meer trok.
Toen heb ik eerst aan de bel getrokken bij de huisarts, met het idee dat ik misschien wel depressief ben of in de pre-menopauze zit. Maar ik voelde me niet gehoord. De huisarts keek alleen naar mijn menstruatie en concludeerde, dan ben je niet in de overgang. En dat was het.
Waar belemmerden de klachten je het meest in?
In alles eigenlijk. De klachten waren heel bepalend voor mijn functioneren. Hoofdpijn, je twee weken per maand minder goed voelen, minder scherp zijn. Dat zorgde ervoor dat ik me continu moest aanpassen voor externe opdrachtgevers, als moeder in het gezin, maar ook als vrouw. En door continu dat aanpassen, werden de klachten juist erger. Afgelopen winter hadden we een hele lange periode met weinig zonlicht en dat had zo’n grote impact. Toen ben ik naar de huisarts gestapt met de vraag: help me. Volgens mij ben ik depressief, of misschien in de pre-menopauze, ik weet het niet. Maar ik voelde: ik heb hulp nodig.
De huisarts luisterde wel, maar zei: ‘je bent niet in de overgang, want je menstruatie is nog heel regelmatig.’ En dat was voor hem genoeg. Hij stuurde me door naar de praktijkondersteuner, maar daar voelde ik al snel, dit is niet de weg. Zelfs daar werd die noodkreet niet gehoord.
Wat had je al geprobeerd en waarom werkte dat niet?
Ik heb allerlei dingen geprobeerd. Neurologisch onderzoek, alternatieve geneeswijzen zoals acupunctuur en energetisch therapeuten, gesprekken bij de huisarts. Maar het waren allemaal losse knopjes die werden gedraaid. Niets hielp echt om het totaalplaatje te verbeteren. Tot ik op reis een podcast luisterde over de relatie tussen darmgezondheid, leefstijl en mentale gezondheid. Toen dacht ik, dit is het. Dit is wat ik moet aanpakken. Ik moet terug naar de basis. En ik moet iemand vinden die met mij kan meekijken op al die facetten. En dat werd jij.
Wat gaf voor jou de doorslag om met mij samen te werken?
Vooral het vertrouwen dat het een plan zou worden. Alles wat ik tot dan toe had gedaan, waren allemaal kleine stapjes. Maar jij keek met me mee naar het hele plaatje. Niet alleen gezondheid in de zin van voeding en beweging, maar ook doe ik de dingen waar ik blij van word? Hoe is de relatie met mijn man, met mijn kinderen, met vrienden, met werk? Dat brede kijken, dat was de doorslag. Natuurlijk kwam ik binnen met het inzicht dat ik iets moest met mijn darmgezondheid en mentale gezondheid, maar uiteindelijk werd het veel breder dan dat.
“Dit was mijn laatste redmiddel. En het werkte.”
Had je twijfels of bezwaren vooraf?
Nee, helemaal niet. Ik voelde dat dit echt een noodkreet was. Dit was mijn laatste redmiddel. Dus ik dacht: hier ga ik volledig voor. Toen we elkaar voor het eerst spraken, voelde ik ook meteen, dit is goed. Ik leef heel erg intuïtief en mijn intuïtie zei direct ja. Dus nee, ik heb echt geen moment getwijfeld.
Welke uitdagingen kwam je tegen tijdens het traject?
Mijn grootste uitdaging was het volhouden. Ik stap ergens altijd vol in, maar het kost me moeite om nieuwe gewoontes echt structureel in te bouwen. Zeker als er drukte of vermoeidheid bij komt kijken, dan val ik sneller terug in oude patronen. Ik merkte dat ik op sommige momenten toch weer afweek van wat ik eigenlijk had voorgenomen. Dan bewoog ik minder of lette ik minder op mijn voeding. Maar doordat we dat regelmatig bespraken, kreeg ik inzicht in mijn patronen en werd het makkelijker om mezelf weer terug te brengen naar wat wel werkt.
Wat hielp je om dat patroon te doorbreken?
Vooral de gesprekken met jou. Dat was echt de stok achter de deur. We hadden veel contact en ik dacht dan: we hebben binnenkort weer een gesprek, ik moet even opletten met voeding of nog een keer sporten. Dat hielp. En daarnaast ook het delen thuis. Eerlijk aangeven wat ik van mijn omgeving nodig had, dat vond ik moeilijk, ik dacht altijd dat ik het zelf wel kon. Maar ik heb geleerd dat het ook oké is om hulp te vragen. En dat deed ik. Dat maakte het verschil.
Welke resultaten heb je sindsdien behaald?
De verschillen zijn bijna ongelofelijk. We zitten nu midden in de winter en ik voel me zóveel beter dan voorgaande jaren. De klachten zijn echt verbeterd. Mijn hoofdpijn, die eerder op een 8 zat qua intensiteit, zit nu op een 2 à 3. En er zijn dagen dat het helemaal weg is. Dat maakt een enorm verschil, want die hoofdpijn was altijd zo bepalend. Ik voel me fysiek sterker, mede door krachttraining. Ik slaap beter, mijn energie is toegenomen, mijn buik is minder opgeblazen. Mijn libido is ook verbeterd, iets waar vrouwen niet vaak over praten, maar het is belangrijk. Doordat de klachten zijn verminderd, voel ik me ook daar beter in balans. En ik voel me krachtiger. Echt in mijn kracht staan, ook als vrouw.
“Ik heb in jaren niet zo goed in mijn vel gezeten als nu en we zitten midden in de winter.”
Hoe heb je ons traject en de coaching ervaren?
Ontzettend goed. Vanaf het eerste gesprek voelde ik: jij bent de juiste persoon met wie ik dit pad wil bewandelen. Je was altijd bereikbaar en toegankelijk. Ik kon je appen, bellen, we hadden contact via verschillende kanalen wat voor mij het traject heel werkbaar maakte. Ik wist dat ik bij je terecht kon als ik vastliep of vragen had. Dat gaf structuur, maar ook vertrouwen.
Wat ik vooral heel fijn vond, is dat je goed aanvoelt wat nodig is. Soms kwam ik binnen met iets praktisch, ik wilde het hebben over voeding of training en dan voelde jij dat er iets anders speelde. Dan zei je: sluit je ogen maar even. En dan kwamen er emoties los. En dan gingen we daar eerst mee aan de slag. De rest, het praktische, vingen we later op via de mail of app.
Wat ook belangrijk voor me was is dat je niet alleen kennis of advies bood, maar je hielp me echt in beweging te komen. Je spiegelde scherp, was helder over waar ik naartoe werkte en wist ook grenzen te stellen als ik te veel uitweidde. Je creëerde ruimte voor wat zich aandiende, maar hielp me altijd richting te geven. Dat maakte dat ik ook bij mezelf leerde blijven. Je was voor mij iemand die me niet alleen begeleidde, maar ook stevig naast me stond.
Waar ben je zelf het meest trots op?
Dat ik het nu zelf kan. Ik vertrouw erop dat ik weet wat ik nodig heb. Dat ik zelf keuzes kan maken en dat ik patronen herken. Dat ik weet wat ik moet doen als het even minder gaat. En dat ik dus zelf die routines heb opgebouwd die bij mij passen. Ik voel dat ik weet wat ik moet doen als het even minder gaat. Dat geeft rust én zelfvertrouwen.
“Je hoeft het niet te accepteren dat je je zo slecht voelt. Het kan anders, echt.”
Wat zou je willen zeggen tegen vrouwen die zich herkennen in jouw verhaal?
Praat erover. Er zijn zoveel vrouwen die worstelen met dezelfde klachten, maar we houden het vaak voor ons. Zodra je het bespreekbaar maakt, merk je dat je niet alleen bent. En als je klachten hebt, accepteer ze niet zomaar. Het hoeft echt niet zo te zijn. Er is zoveel mogelijk, maar dan moet je wel de stap zetten om het aan te kijken en om hulp te vragen. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb.
