Ik ben Charlotte Ruijs, projectleider bij de GGD, woonachtig in Groesbeek met mijn vriend en twee katten. Op dit moment zit ik in mijn zwangerschapsverlof en bereiden we ons voor op de komst van ons eerste kindje, een prachtige en spannende fase die ik met een heel ander gevoel in ga dan een jaar geleden.
Lange tijd heb ik geworsteld met mijn lichaam en zelfbeeld. Ik voelde me nooit echt fijn in mijn eigen huid en zat vast in een eindeloze cyclus van afvallen en weer aankomen. Ik was altijd bezig met eten: wat mocht wel, wat niet? Ik volgde diëten, sportte hard, maar niets leek écht te werken. Het voelde alsof ik voortdurend tegen mezelf vocht.
Op een gegeven moment was ik er klaar mee. Ik wist dat ik een andere weg in moest slaan, zeker omdat ik een grote wens had: moeder worden. Ik wilde niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn toekomstige kindje een gezonde basis leggen. Dat was het moment waarop ik bij Eva aanklopte.
Ik kende Eva al een tijdje en had veel vertrouwen in haar aanpak. Mijn enige twijfel zat in de investering, was ik het mezelf waard om hierin te investeren? Maar toen ik het voor mezelf op een rijtje zette, wist ik dat als ik zo doorga, ik de komende tien jaar blijf diëten en tegen mezelf vechten. Dat zou me op de lange termijn veel meer kosten, niet alleen financieel, maar vooral in energie, geluk en levenskwaliteit.
Wat ik heel fijn vond, is dat Eva me volledig de ruimte gaf om hier zelf over na te denken. Er was geen druk, geen overtuigen, alleen een duidelijke uitleg over wat het traject inhield. Daardoor kon ik echt vanuit mezelf de keuze maken. En daar heb ik geen seconde spijt van gehad.
Mijn grootste probleem was dat ik al jarenlang vastzat in een neerwaartse spiraal. Ik wilde afvallen, volgde een streng dieet, viel een paar kilo af en kwam daarna weer aan. Elke keer als ik in de spiegel keek, voelde ik me teleurgesteld. Ik was geobsedeerd door de weegschaal en het tellen van calorieën, maar tegelijkertijd voelde ik me futloos en energieloos.
Op het moment dat ik begon met het traject, wist ik nog niet dat ik al zwanger was. Maar die wens was er wel en ik wilde dat mijn lichaam er klaar voor zou zijn. Ik wilde me goed voelen, fysiek én mentaal. Ik wilde niet langer vechten tegen mijn lichaam, maar ermee samenwerken.
Al vrij snel na de start van het traject bleek ik in verwachting te zijn. Dat nieuws was natuurlijk ontzettend mooi en bijzonder en het gaf me tegelijkertijd een extra motivatie om mijn mindset en relatie met mijn lichaam te veranderen.
Wat ik tijdens het traject leerde, is dat mijn worsteling niet alleen over voeding ging, maar vooral over hoe ik over mezelf dacht. Ik had altijd het idee dat ik te streng moest zijn, dat ik mezelf van alles moest ontzeggen om “goed genoeg” te zijn.
Eva hielp me om mijn gedachten te herprogrammeren. Als ik terugviel in oude patronen, zoals schuldgevoel na het eten van iets ongezonds, leerde ze me om stil te staan bij de vraag: waar komt deze gedachte vandaan? Is dit echt de waarheid of is dit een oud patroon dat ik mag loslaten?
Een ander groot inzicht was dat ik mezelf altijd voorbij rende. Ik was constant bezig, had een druk schema en vond het lastig om te vertragen. Maar juist door te leren vertragen, voelde ik me veel energieker. Ik ontdekte dat ik niet altijd ‘aan’ hoefde te staan, dat rust nemen geen zwakte is, maar juist een kracht.
Wat echt een enorme shift bracht, was het loslaten van restricties en schuldgevoelens rondom voeding. Voorheen dacht ik altijd in termen van “mag ik dit eten?” en was ik de hele dag bezig met calorieën tellen.
Tijdens het traject leerde ik mijn lichaam voeden in plaats van straffen. Ik ging luisteren naar wat mijn lichaam écht nodig had. En doordat ik zwanger was, kreeg ik daar meteen een extra motivatie voor: het ging niet alleen meer om mij, maar ook om de groei van mijn kindje.
Wat me heel erg hielp, was dat er geen strikte regels waren. Als ik op vakantie ging en zin had in een pizza, dan was dat helemaal prima. In plaats van me daar schuldig over te voelen, leerde ik gewoon weer door te gaan met voedzaam eten zonder in een strenge of rigide mindset te schieten.
Die verandering merkte ik pas echt goed toen ik op Curaçao op vakantie was. Ik liep daar in mijn bikini over het strand en voor het eerst in jaren voelde ik me gewoon mooi. Ik was trots op mijn lichaam. En dat is echt een gigantische verandering ten opzichte van hoe ik me vroeger voelde.
Wat dit traject me heeft opgeleverd, is moeilijk in één zin te vangen. Het meest voelbare is misschien wel de rust. De strijd die ik jarenlang met mezelf voerde, tegen mijn lichaam, tegen mijn gewicht, tegen het gevoel dat het nooit goed genoeg was is weg. Ik kijk in de spiegel en zie een vrouw die blij is met wie ze is, die haar lichaam waardeert en respecteert. Niet omdat het perfect is volgens een bepaald ideaalbeeld, maar omdat het míjn lichaam is. Een lichaam dat sterk en krachtig is, dat een kindje draagt en voorbereidt op nieuw leven.
Ook mijn relatie met voeding is compleet veranderd. Waar ik vroeger de hele dag bezig was met calorieën tellen en eten in ‘goed’ of ‘slecht’ indeelde, is er nu vooral een gevoel van vrijheid. Ik eet wat goed voelt, wat me voedt, zonder angst dat ik mezelf tekort doe of doorschiet in controle. Daardoor kan ik veel meer genieten van een maaltijd, van een vakantie en van het leven in het algemeen. Ik hoef niet meer elke keuze te analyseren of mezelf iets te ontzeggen. Dat geeft zoveel ruimte.
Ik voel me ook energieker, maar op een andere manier dan vroeger. Niet omdat ik mezelf push of over mijn grenzen ga, maar juist omdat ik naar mijn lichaam luister. Sporten is geen straf meer of een manier om iets te compenseren, maar een manier om voor mezelf te zorgen. En als mijn lichaam om rust vraagt, dan kies ik daarvoor, zonder schuldgevoel. Misschien is dat wel de grootste verandering: dat ik niet langer leef vanuit tekort en discipline, maar vanuit vertrouwen.
Dat vertrouwen is iets wat ik meeneem in alles wat nu komt, ook na mijn zwangerschap. Waar ik vroeger bang zou zijn geweest voor hoe mijn lichaam eruit zou zien na de bevalling, weet ik nu dat ik de tools heb om goed voor mezelf te zorgen. Ik voel geen paniek, geen stress. Ik weet dat ik dit vast kan houden, ook als het druk wordt, ook als het leven onverwachte wendingen neemt.
En misschien nog wel het belangrijkste: ik heb mezelf toegestaan om los te laten. Waar ik mezelf vroeger zou dwingen om naar de sportschool te gaan, kan ik nu voelen wat goed voor me is. Als dat een wandeling is in plaats van een zware workout, dan is dat prima. Niet omdat ik iets ‘moet’, maar omdat ik goed voor mezelf wil zorgen.
Dit traject heeft me niet alleen geholpen om een betere relatie met mijn lichaam te krijgen, het heeft me geholpen om steviger in mijn eigen leven te staan. Meer aanwezig te zijn. Meer vertrouwen te hebben. En dat neem ik mee, niet alleen voor mezelf, maar straks ook als moeder.
Als jij nu dit leest en jezelf herkent in mijn verhaal, de onzekerheid, de strijd met je lichaam, het gevoel dat je het nooit goed genoeg doet, dan wil ik je één ding meegeven: gun het jezelf om hiermee aan de slag te gaan.
Ik weet hoe het is om jarenlang vast te zitten in negatieve patronen. Maar ik weet nu ook hoe het voelt om die los te laten. En dat gevoel is onbetaalbaar.
Dus stel jezelf de vraag: wil ik dit over vijf jaar nog steeds zo voelen? Of is het tijd om het écht anders te doen?
Ik ben ontzettend blij dat ik mezelf deze kans heb gegeven. En als ik één ding zeker weet, dan is het dit: je bent het waard.
