Kun je jezelf kort voorstellen en vertellen wat je doet?
Ik ben Hilly, 28 jaar en woon in Friesland. Ik werk als juridisch medewerker en ben gek op Scandinavië, hiken en de natuur. Samen met mijn vriend heb ik een bestelbus omgebouwd tot camper, waarmee we drie maanden hebben rondgereisd. Dat heeft me echt doen beseffen wat ik belangrijk vind in het leven.
Als je terugkijkt naar het moment vóór je aan het traject begon: wat voelde je toen en waar zat de grootste frustratie of twijfel?
Ik wist dat het niet goed ging, maar ik durfde geen hulp te vragen. Alles moest op mijn manier, anders was ik de controle kwijt. Ik had moeite om de eerste stap te zetten, want diep van binnen wilde ik niets veranderen terwijl ik voelde dat het zo niet langer kon. Alles draaide om afvallen, regels en perfectie. Spontane dingen gaven me stress. Ik twijfelde lang om hulp te vragen, want ergens wilde ik het ook niet anders doen. Maar ik voelde ook, dit kan zo niet langer.
Welke signalen gaf je lichaam je? En wat was het moment dat je dacht: dit kan zo niet langer?
Mijn hele leven draaide om eten, bewegen en controle. Spontaan uit eten gaan? Dat durfde ik niet en ik wilde altijd koken zodat ik controle had. Ik werd er mentaal zo moe van. Het was alsof ik in een kleine afgesloten wereld leefde, waarbinnen alles veilig en voorspelbaar moest blijven. En mentaal had ik continu stress, stemmetjes in mijn hoofd over wat ik wel of niet mocht eten. Maar ik voelde ook, dit is geen leven meer.
“Je wordt er niet vrolijker van. Je hebt eigenlijk continu een soort stress.”
Wat had je al geprobeerd om je beter te voelen? En wat miste je daarin?
Ik was obsessief bezig met afvallen via YouTube en Google. Ik had al veel gedaan gezond eten, afvallen en calorieën tellen. Het werkte even, maar het werd nooit goed genoeg. Ik gleed steeds verder af in restricties, regels en controle en bleef in die vicieuze cirkel. Wat ik miste, was iemand die echt met me meekeek. Die me hielp zien dat het niet over eten ging, maar over balans. Begeleiding die verder ging dan alleen maar voeding.
Wat sprak je aan in mijn aanpak, waardoor je besloot om samen te werken?
Ik voelde bij jou rust en vertrouwen. Dat ik het niet alleen hoefde te doen. En ook dat het niet alleen over eten of regide aanpassingen gaat, maar het stap voor stap integreren. Jij keek met me mee naar wat eronder zat. Dat maakte dat ik durfde in te stappen.
Was er iets dat je spannend vond aan coaching? En hoe veranderde dat tijdens het traject?
Ik vond het spannend om de controle los te laten. Want dan wist ik niet wat er ging gebeuren. Ik wist wel dat het nodig was, maar ik durfde het niet. Door jouw aanpak voelde ik dat het veilig was. En doordat we alles geleidelijk deden, kon ik langzaam vertrouwen gaan opbouwen.
Welke gewoonte, overtuiging of patroon moest je echt doorbreken om verder te komen?
Mijn negatieve zelfbeeld. Ik dacht altijd dat anderen slecht over me dachten. Ik moest leren om mijn gedachten te herkennen en te stoppen met mezelf naar beneden halen. Complimenten kon ik niet aannemen, ik ontkrachtte ze meteen. En ik vulde vaak in wat anderen over me dachten. Ik moest leren anders te denken en dat begon met bewustwording. Wat denk ik nu? En wat is waar? Dat patroon doorbreken heeft me zoveel gebracht.
“Ik had zoveel belemmerende gedachten. Zelfs complimenten kwamen niet binnen.”
Wat is er sinds het traject concreet veranderd, fysiek, mentaal of emotioneel?
Mijn PMS-klachten zijn veel minder. Voorheen had ik last van intense cravings, een kort lontje en negatieve gedachten in de dagen voor mijn menstruatie. Soms kon ik dan echt in een negatieve spiraal terechtkomen. Door structureel beter te eten, mijn bloedsuikerspiegel stabiel te houden en mijn stressniveau te verlagen, zijn deze klachten enorm verminderd. Ook is mijn cyclus regelmatiger geworden en herken ik de fases beter. Daardoor weet ik wat ik nodig heb op welk moment.
Waar ik voorheen altijd constipatie, opgeblazenheid, moodswings en gevoelige borsten had rondom mijn menstruatie, zijn die klachten sterk afgenomen. Ik herken nu beter wanneer mijn lichaam signalen geeft, en ik weet wat ik kan doen om klachten te verlichten. Hormonaal voel ik me stabieler, ik heb minder pieken en dalen in mijn stemming en energie.
“Ik heb rust in mijn hoofd. Geen eetregels meer, geen lijstjes. Ik eet weer alles, zonder schuldgevoel. Mijn zelfbeeld is sterker en ik ben opener envrolijker. Ik voel me echt vrij. Het is geen strijd meer in mijn hoofd.”
Hoe zorg je nu anders voor jezelf of maak je keuzes op een andere manier?
Ik leef veel meer vanuit mezelf. Niet meer volgens wat hoort of wat anderen verwachten. Ik onderneem, durf te genieten en kies wat goed voelt voor mij. Ik blijf bij mezelf.
Hoe heeft het traject jouw relatie met je lichaam, je energie of je identiteit veranderd?
Ik heb nu een stevig fundament en weet wie ik ben. Mijn relatie met eten is hersteld, maar vooral ben ik niet meer bang voor mezelf. Ik vertrouw mezelf nu. Ik voel me fit en energiek zoals ik me vroeger ook voelde, maar dan zonder de druk om perfect te zijn. En dat is me echt zoveel waard.
Hoe heb je de begeleiding van Eva ervaren tijdens het traject?
Zacht, spiegelend, zonder oordeel. Jij was er, ook als ik weerstand voelde. Je dreef niets door, maar hield me wel scherp. Jij zag wat ik nog niet durfde zien. Jij hielp me om te blijven groeien zonder te pushen. Daardoor voelde ik me gezien en uitgedaagd.
Wat had je nooit verwacht dat je nu wel doet, voelt of durft (dus trots op bent)?
Dat ik een eigen bakkerij zou starten! Dat ik nu kan staan voor wie ik ben en mezelf laat zien. En dat voelt zo bevrijdend.
Wat zou je willen zeggen tegen vrouwen die zich herkennen in jouw verhaal?
Durf hulp te vragen, je hoeft het niet alleen te doen. Gun jezelf rust in je hoofd. Het hoeft niet altijd zo te blijven. Er is een leven mogelijk waarin je weer kunt genieten, jezelf kunt zijn en niet constant hoeft te vechten. En geloof me, je bent het waard.
